Wednesday, November 24, 2010

வந்தேன் வந்தேன்...


நானே நானே
வந்தேனேனே
வந்ததுமே
ப்ளாக்கினேனே

கமெண்ட்ஸ் பாத்து
கந்தல் ஆனேன்
கண்ணீருல
கரைஞ்சு போனேன்

இன்ட்லி வோட்டு
பாத்து பாத்து
இதயம் கனத்து
போச்சுனேனே

ஹ்ம்ம்... இப்படி எல்லாருமா சேந்து பொலம்ப விட்டுடீங்களே... ஹ்ம்ம்... எதுக்கா? ஏன் கேக்க மாட்டீங்க?

ப்ளாக் ஆரம்பிச்சு நான் உசுர குடுத்து எழுதின 87 போஸ்ட்ல ஒன்ணத்துக்காச்சும் இத்தன வோட்டு விழுந்துருக்கா? நான் ஊருக்கு போறேன்னு சொன்ன போஸ்ட்க்கு 42 வோட்டு.... என்ன கொடும சார் / மேடம் இது?

இருங்க இருங்க எல்லாரையும் எழுதியே பழி வாங்குறேன்... இதுக்கெல்லாம் பயந்து போறவளா நானு... கொங்கு நாட்டு சிங்கி'ல (சிங்கம் female எபக்ட்க்கு சொல்றது)....ஒகே ஒகே... கூல் கூல்னு யாரோ சொல்றீங்க... அதனால விட்டுடறேன்... ஹ்ம்ம்... (ஹி ஹி ஹி)

நானே ஊருக்கு போயிட்டு திரும்ப வந்து, எல்லாரையும் பிரிஞ்ச சோகத்த மறக்க ப்ளாக் பக்கம் நம்ம மக்கள் இருக்காக நமக்குனு வந்தா, இந்த அக்கபோரு ஞாயமா உறவுகளே...

தக்குடுக்கு சொன்னது தான் எல்லாருக்கும் "Elephant க்கு ஒரு காலம் வந்தா cat க்கு ஒரு காலம் வருமுங்கோ..." ஆமாம் சொல்லிட்டேன்... ஹ்ம்ம்

சரி பொலம்பல் போதும் மேட்டர்க்கு போவோம்...

பயம் வேண்டாம், பயண கட்டுரை எல்லாம் போட்டு கொல்ற எண்ணமில்ல... போனமா வந்தமான்னு சுருக்கமா சொல்லிடறேன்.. (டேமேஜ் அப்படி...ஹ்ம்ம்...)

சரிங்க... இங்க இருந்து கெளம்பி நேரா துபாய் போனோமா. நேரானா நேரா இல்ல... flight அப்படி இப்படி வளைஞ்சு நெளிஞ்சு தான் போய் இருக்கும், அதை பத்தி விவரம் எல்லாம் நீங்க பைலட்கிட்ட தான் கேக்கணும்

என்னை ஓட்ட விட்டுருந்தா நான் நேராவே கூட்டிட்டு போய் இருப்பேன், ஆனா எங்கேனு எல்லாம் கேக்க கூடாது. கிட்டத்தட்ட பதினாலு மணிநேரம் flight, அதான் பெரிய கொடுமை

ரங்க்ஸ் சில வருஷம் அந்த ஊர்ல இருந்ததால துபாய்ல இருந்த அவரோட நட்பு வட்டத்தை சந்திச்சோம். அப்படியே ஹுஸைனம்மா / காயத்ரி / ஜெய்லானி எல்லார்கிட்டயும் சொல்லி ஒரு துபாய் பதிவர் சந்திப்பு போட்டுடனும்னு தான் துடித்தது மனம்

ஆனா ரெண்டு நாளுல இவரோட நட்பு அளாவலுக்கே போதலை, எல்லாரையும் ரெம்ப நாள் கழிச்சு பாத்ததுல எனக்கும் ரெம்ப சந்தோசமாவும் இருந்தது

நாங்க அங்க இருந்தப்ப இருந்ததுக்கு துபாய் ரெம்பவே மாறிபோச்சு இந்த ஏழு வருசத்துல. புதுசா மெட்ரோ ரயில், உலகத்தின் உயரமான கட்டிடம், Palm பீச், நெறைய புது கட்டிடங்கள் எல்லாம் முடிஞ்ச வரை பாத்தோம்

அப்புறம் இந்தியா போனோம், சென்னை ஏர்போர்ட்ல சாலமன் பாப்பையாவை பாத்தோம், கூட ராஜாவும் இருந்தாரு. ஏதோ தீபாவளி பட்டிமன்றம் போல இருக்குனு நெனச்சுட்டோம். ஏன் தொந்தரவு பண்ணனும்னு பேசலை

உண்மைய சொல்லணும்னா எப்படா கோயம்புத்தூர் போய் சேருவோம்ங்கற அவசரத்துல வேற எதுலயும் கவனம் பதியல

என்னோட அவசரத்துக்கு ஏத்தாப்ல, சென்னைல Flight ஏறி உக்காந்து சீட் பெல்ட் கூட போட்டப்புறம் கோயம்புத்தூர்ல லேண்டிங் பண்றதுக்கு தகுந்த சிதோஸ்னம் இல்லைனு அப்படியே உக்கார வெச்சுட்டான்

செம எரிச்சலா போச்சு, என்ன பண்ண முடியும்? இதென்ன 102A டவுன் பஸ்சா? நிறுத்துயா நான் எறங்கி வேற வண்டி ஏறிக்கறேன்னு சொல்றதுக்கு, பேசாம ஒரு மணிநேரம் நொந்து போய் இருந்தோம்

ஒரு வழியா கோயம்புத்தூர் போய் சேந்தோம், ஒண்ணரை வயசு குழந்தையா பாத்த என் தங்கை மகள் என்னை அந்நியமா பார்ப்பாளோனு பயந்து போய் இருந்தேன், ஆனா என்னை பாத்ததும் ஓடி வந்து கட்டிக்கிட்டா... ஆனந்த கண்ணீர் வந்துடுச்சு அந்த நிமிஷம்...

அம்மா அப்பா அத்தை மாமா உறவு மக்கள்னு அப்படியே அன்பு வெள்ளத்துல மெதந்துட்டு இருந்தோம் அன்னிக்கி பூராவும்

ஸ்டாண்டர்ட்ஆ ஒரு அஞ்சு கேள்வி எல்லாரும் கேட்டாங்க எப்பவும் போல

- எத்தனை நாள் இருப்ப?
- அங்க ரெம்ப குளிரா?
- எப்ப ஊருக்கே வந்து செட்டில் ஆகற?
- ஆபீஸ் வேலை எல்லாம் எப்படி இருக்கு?
- சமையல் எல்லாம் ஒழுங்கா செஞ்சுகறையா? (இதான் கொஞ்சம் டெரர் கிளப்பின கேள்வினு நான் சொல்லி உங்களுக்கு தெரிய வேண்டியதில்ல)

மறுநாள் அப்பா தீபாவளி பர்சேஸ் போகணும்னு கூட்டிட்டு போயிட்டாரு. RMKV கடை புதுசா கோவைல போட்டு இருக்கான், எல்லாம் அங்கேயே வாங்கிக்கலாம்னு எல்லாரும் சொல்ல அங்கே போனோம்

போற வழில வடகோவை அன்னபூர்ணால ஒரு சுவாரஷ்யமான சம்பவம் நடந்தது, அதை தனி பதிவா போடறேன் (ஹா ஹா ஹ). அப்புறம் ஜவுளி எல்லாம் முடிச்சு வீடு வந்து சேந்தப்ப கிட்டத்தட்ட நைட் மணி பத்து

ஷாப்பிங் என்னமோ கொஞ்சம் தான் (அதை பில் கட்டின எங்க அப்பாகிட்ட கேட்டாதான் தெரியும்), ஆனா டிராபிக் மகா கொடுமைடா சாமி

இருபது கிலோ மீட்டர் தூரத்த ரெண்டு மணி பயணம் செஞ்சோம். சில இடங்கள்ல நான் கண்ணை மூடி உக்காந்துட்டேன். எதிர்புறம் / சைடுல வர்ற டிராபிக் பாத்தா ரெம்ப பயமா இருந்தது

இதே ஊர்ல தான் எத்தனை வருஷம் ஸ்கூல் காலேஜ்னு பஸ்ல போய் இருக்கேன். அப்பவெல்லாம் இவ்ளோ கார் / டூ வீலர் கிடையாது. மக்கள் தொகையும் கூடி போன மாதிரி தோணுது

எந்த கடைல பாத்தாலும் பீகாரிஸ், அஸ்ஸாமிஸ், நேபாளிஸ் வேலைக்கு இருக்காங்க. இது தான் நான் பார்த்த பெரிய மாற்றம் ஊர்ல

அப்புறம் சில வருசங்களுக்கு பிறகு குடும்பத்துல எல்லாரும் சேந்து கொண்டாடின தீபாவளி மறக்க முடியாத ஒரு நிகழ்வு

நெறைய போட்டோ வீடியோனு சேமிச்சுட்டு வந்திருக்கேன், அதானே இனி மறுபடி எல்லாரையும் பாக்கற வரை டானிக்

நெறைய உறவுகளை சந்திச்சேன். நெறைய பேரு நேரம் குறைவுங்கர சூழ்நிலைய புரிஞ்சுட்டு அவங்களே வந்து பாத்துட்டு போனாங்க. அது மனசுக்கு ரெம்ப சந்தோசமா இருந்தது

வர முடியாத நிலைல இருக்கற வயோதிக உறவுகளை நாங்க போய் பாத்தோம், அதில் நாங்க போன முறை பாத்த சில உறவுகள் இப்ப இல்ல. மனசுக்கு ரெம்ப வேதனை தந்த நேரம் அது

இந்த முறை பாத்த சிலரை மறுபடியும் பார்போமானு மனசுல தோணினதை மறுக்க முடியல. பணத்துக்காக வாழுற இந்த நாடோடி வாழ்கையின் மிச்சம் அதான்னு கொஞ்சம் வெறுப்பா உணர்ந்த தருணம் அது

முதல் வாரம் இப்படி ஓடி போச்சு. அப்புறம் ரெண்டாவது வாரம் வழக்கம் போல காய்ச்சல், சளி, infection. ஆனா கேக்கறதுக்கு முன்ன மிளகு ரசமும், அம்மாவின் தைலம் தடவலும் இன்னும் கொஞ்சம் நாள் படுத்து இருப்போம்னு தோண வெச்சது நிஜம், பொய் சொல்ல விரும்பலை

இனிமே ஊருக்கு போறப்ப செய்ய வேண்டிய லிஸ்ட்ல ரெண்டு நாளாச்சும் காய்ச்சல் வந்து கவனிப்பை அனுபவிக்கணும்ங்கறதை லிஸ்ட்ல சேத்துப்பேனு நினைக்கிறேன்... ஹா ஹா

மூணாவது வாரம், அதாவது கடைசி வாரம் கொஞ்சம் ஷாப்பிங், டெய்லர்கிட்ட அலைஞ்சது (அந்த கொடுமைய மட்டும் தனி பதிவா போடறேன் பின்ன), பாக்கிங் அப்படி இப்படினு ஓடி போச்சு

இத்தனைக்கு நடுவுலயும் குலதெய்வ கோவில் விசிட், அம்மா மற்றும்               அம்மா(மாமியார்) உனக்கு இது பிடிக்கும் அது பிடிக்கும் பாத்து பாத்து செஞ்சத ருசிச்சது, நண்பர்கள் விசிட் அடிச்சது, தங்கையோட விடிய விடிய அரட்டை, அவ வாண்டுக பேச்சுல சின்ன வயசு எங்க நாட்கள அசை போட்டது இப்படி நெறைய நெறைய

எழுதினா எழுதிட்டே இருப்பேன், ஆனா பாவம் நீங்க, வேண்டாம் விட்டுடறேன்... ஹா ஹா

இது தான் நீ சுருக்கமா சொல்ற அழகானு நீங்க திட்டறது புரியுது... என்ன செய்ய? அப்படியே வள வளனு பேசியே வளந்துட்டோம்... ஹி ஹி ஹி

வேற என்ன சொல்லல... இப்ப ஒரே சோக ராகம் தான் பாடிட்டு இருக்கேன்... மறுபடி எப்படா ஊருக்கு போவோம்னு அதே தோணிட்டு இருக்கு... போயிட்டு வந்து கொஞ்ச நாள் இப்படி தான் எப்பவும்... அப்புறம் நிதர்சனத்துக்கு பழகிடுவோம்... வேற வழி...

ஒகே... கொஞ்சம் மூட் சரி ஆனப்புறம் மெதுவா தனி தனி பதிவா ஊர்ல நடந்த சில காமெடி மற்றும் டிராஜடி நிகழ்வுகளை எழுதறேன்...

இன்னுமா... னு யாருங்க அங்க மயங்கி விழறது...ஹா ஹா... இது வெறும் சாம்பிள் தான் யு சி... ஹா ஹா ஹா...

முடிவல்ல ஆரம்பம்... ஹா ஹா ஹா...

(இன்னுமா திருந்தல இவ...ஹ்ம்ம்... - மைண்ட்வாய்ஸ்)



...